24 October, 2015

ยังคงเดินทาง

ยังคงเดินทางอยู่ บนเส้นทางที่เลือก...และดีใจที่ยังไม่ได้หยุดเดิน 

มองย้อนกลับไปจากวันที่เริ่มต้น 
เรากำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้า 
อาจจะช้าบ้างอะไรบ้าง

แต่วันนี้เห็นแล้วว่า...เราไม่ได้อยู่กับที่

นี่คือคำตอบให้กับวันที่กังวลว่า
ไม่ว่าจะกังวลอย่างไร ถ้ายังไหวก็อย่าเพิ่งหยุดเดิน 

ขอบคุณตัวเอง และกำลังใจจากคนรอบข้าง โดยเฉพาะคุณแม่ และกัลยาณมิตรทุกคน :)


07 July, 2015

ระหว่างการเดินทาง...

ยังคงอยู่ในช่วงของการเดินทาง...


เหนื่อย ท้อ และกังวล กับปัญหาที่เกิดและกำลังจะขึ้น

มองไปยังผู้คนที่เราเห็นเขาทำสำเร็จ หลายคนที่เราติดตาม หรือ เป็นคนใกล้ตัว
รู้สึกสงสัยว่าทำอย่างไรจะสำเร็จแบบเขาบ้าง
วิธีการเรายังไม่รู้มากนัก เพราะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดถึงขนาดเห็นขั้นตอนในรายละเอียดปลีกย่อย

แต่สิ่งหนึ่งที่วิเคราะห์ได้คือ...เขาทำไม่หยุด
และเกือบทุกคนทำมาเป็นระยะเวลายาวนานแล้ว


เชื่อว่าทุกคนคงต้องผ่านช่วงเวลาแบบเรามาแล้วทั้งนั้น...ไม่มากก็น้อย

กลับมาบอกตัวเองว่า...เหนื่อยได้ ท้อได้ พักได้ แต่อย่าหยุด อย่าเลิกทำในสิ่งที่เลือกแล้ว

เดินต่อไปถ้ายังเดินไหว
เดินต่อไปถึงจะไม่พร้อม 100%
เดินต่อไปถึงจะไม่รู้ว่าจะเจออะไรอีกบ้าง


ในเมื่อเป้าหมายที่ปลายทางเราชัดเจน
อย่างน้อยก็รู้ว่ากำลังเดินไปที่ไหน...แม้จะเคลื่อนที่ไปทีละนิด




(เขียนไว้เป็นกำลังใจให้ตัวเอง เผื่อวันไหนท้อมากๆ จะได้มาอ่านอีกรอบ)







06 March, 2015

กัลยาณมิตร

ช่วงปลายเดือน กพ. ที่ผ่านมา
ในช่วงที่กำลังเกิดอาการท้อเล็กน้อยกับงานที่คืบได้ค่อนข้างช้า
ก็เกิดนึกถึงพี่กัลยาณมิตรท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้คอยช่วย และให้โอกาสทางการงานมาหลายๆ ครั้ง โดยต่างกรรมต่างวาระ และมักจะให้ไอเดียดีๆ และคอยผลักดันให้กำลังใจเป็นระยะ

โชคดีที่พี่ท่านนั้นบอกว่า เพื่อนสนิทของพี่ (ซึ่งเราก็รู้จัก คุ้นเคยดี) กำลังจะกลับมาจากต่างประเทศ 
ชวนไปกินบุฟเฟต์กันพอดี ข้าพเจ้าเลยได้โอกาสแจม ไม่ปฏิเสธรีบรับคำชวนทันที

เป้าหมายที่รีบรับคำชวนไม่ใช่เรื่องกิน (จริงๆ นะ) 
แต่รู้สึกอยากเจอคนที่มีความแอคทีฟ คิดบวก เพื่อที่เราจะได้รับพลังงานตรงนั้นมาด้วย

ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ เกินคาดอีกต่างหาก

เมื่อไปแล้วก็ได้รับมาจริงๆ ได้รับคำแนะนำดีๆ แถมยังได้ไอเดียและช่องทางในการทำงานใหม่ๆ เพิ่มอีก จากพี่ทั้ง 2 คน ในระยะเวลาแค่ครึ่งวันที่เจอกัน


การมีกัลยาณมิตรที่ดี เป็นเรื่องที่ดีมากๆ กับชีวิตจริงๆ :)

ขอบคุณค่ะ


18 February, 2015

การเริ่มต้นใหม่

ตั้งแต่เดือน 1 เป็นต้นมา
มีโปรเจคที่ตั้งใจ หลังจากหาคำตอบและฟังเสียงจากหัวใจมานาน
จนมั่นใจว่านี่คือสิ่งที่อยากทำ อยากลอง 
เพื่อให้บรรลุเป้าหมายอีก 1 อย่างในชีวิต ที่ถ้าไม่ได้ทำแล้วจะต้องเสียใจแน่ๆ

วันนี้...เข้ากลางเดือน 2 แล้ว ซึ่งเท่ากับว่าผ่านมาเดือนครึ่งแล้ว
ทุกอย่างเดินได้ค่อยข้างช้า ส่วนหนึ่งมาจากความเฉื่อยของตัวเอง
อีกส่วนหนึ่งก็เป็นอุปสรรคจากภายนอก ซึ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ก็ยังไม่ถือว่าเป็นปัญหาใหญ่

แต่ก็ยังดีใจที่หลายอย่างก็ยังคืบหน้าบ้างพอสมควร 
และคิดว่า ภายในปลายเดือน น่าจะมีบางอย่างที่เป็นรูปเป็นร่าง

ขณะที่กำลังเดิน...ความกังวล สับสนและลังเลใจ มีแทรกระหว่างทางเป็นระยะ
คิดถูกไหม(วะ) หาเรื่องไหม จะดีเหรอ
แต่พยามนึกถึงโอกาสและเวลาที่เคยพลาดไป 
กับการที่ไม่ได้ทำ ไม่กล้าทำในสิ่งที่อยากทำ ในช่วงที่ผ่านมา
จนเวลาล่วงเลยมาพอสมควร

และในเมื่อเลือกแล้ว และเริ่มเดินมาแล้ว 
ก็คงมีทางเดียวคือเดินต่อไป จนกว่าจะไม่ไหวหรือถึงทางตันสุดๆ จริงๆ




(มุยเน่ เวียดนาม ปี 2013 ถ่ายโดยข้าพเจ้าเอง)



คำพูดที่ผุดขึ้นมาปลอบใจตัวเองตอนนี้คือ ทำก่อน ท้อทีหลัง 
คือยังไม่ได้เจอปัญหาหนักเลย แล้วจะท้อทำไม(ล่ะวะ)

ถ้าค่อยๆ เดินไปอย่างน้อยมันก็ยังได้ระยะบ้าง
ถ้าหยุดแล้วนั่งท้อ ก็คงจะไม่ได้ระยะซักก้าวเดียว

เช่นเดียวกับชื่อหนังสือเล่มหนึ่ง ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งจะขออัญเชิญมาเป็นกำลังใจให้กับตัวเองดังนี้


 “ถ้าเดินเรื่อยไป ย่อมถึงปลายทาง” 











หมายเหตุ : บันทึกไว้เตือนใจตัวเองถึงความรู้สึก ณ ปัจจุบัน 

06 October, 2014

...กลับมาแล้ว :)

...กลับมาแล้ว :) 

กลับมาไล่อ่านข้อความเก่าๆ
ความคิดเห็นเก่าๆ จากเพื่อนๆ ใน Blog นี้

สิ่งที่เคยคิด เคยเขียน
ชีวิตที่เคยเป็นในช่วงเวลานั้นๆ

ชัดเจนบ้าง
สับสนบ้าง เลือนลางบ้าง
หลายอย่างจำไม่ได้แล้วว่าเคยเขียน เคยคิดแบบนี้

แต่อ่านแล้วเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ 
จึงคิดว่าควรกลับมาเขียนอีกครั้ง

ครั้งนี้...ตั้งใจว่า
 จะรวบรวมหลายสิ่งที่กระจัดกระจาย นำมาไว้ด้วยกัน
เชื่อมโยง และ พยามที่จะต่อเนื่อง
ให้ได้มากที่สุด

เพื่อเก็บไว้อ่าน และ ทบทวน ในวันพรุ่งนี้
ว่าเรายังเดินอยู่ในเส้นทางที่ตั้งใจอยู่หรือเปล่า
หลงไปที่ไหนบ้างหรือไม่
ระหว่างการเดินทาง...ของชีวิต...